Λίγες σκέψεις με αφορμή τα τελευταία γεγονότα….
Υπάρχει ελπίδα ΜΟΝΟ αν καταφέρουμε να μεγαλώνουμε νεότερες γενιές με αξιοπρέπεια και χωρίς τραύματα.
Ποιος ο σκοπός να καμαρώνουμε για τα επιτεύγματα της κοινωνία μας αν δεν μπορούμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας;
Δεν φέρουμε ευθύνη μόνο για τις πράξεις μας, αλλά και για την σιωπή μας όταν βλέπουμε μια ψυχούλα να βιάζεται.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η κοινωνία μας έχει όνομα και επώνυμο και αποτελείται από όλους εμάς. Ας σταματήσουμε να πετάμε το φταίξιμο από επάνω μας με φράσεις “τι κάνει η κοινωνία”, όταν η παθητικότητά μας δίνει τροφή σε τέτοιες συμπεριφορές να ευδοκιμούν.
Μιλήστε…. βοηθήστε…. ζητήστε βοήθεια….
Βοηθήστε τα παιδιά….
