Ένα αποκρουστικό φαινόμενο, το οποίο επιβιώνει διαχρονικά στην κοινωνία μας, είναι η ενδοοικογενειακή βία. Δεν συναντάται αποκλειστικά σε μεγαλουπόλεις ή μικρά χωριά ούτε συσχετίζεται με το μορφωτικό επίπεδο ή την ευφυΐα κάποιου. Το γεγονός αυτό συμβαίνει όταν η κοινωνία έχει την τάση να εθελοτυφλεί έως ότου γίνει κάτι ακραίο.
Όσοι είναι μέσα στο πρόβλημα, τα μέλη της οικογένειας που δέχονται την λεκτική/μη λεκτική βία , συνήθως δεν απευθύνονται σε κάποιον εξωγενή παράγοντα ώστε να λάβουν βοήθεια. Το σημαντικότερο που πρέπει να κατανοήσουν τα άτομα που δέχονται βίαια συμπεριφορά είναι πως η βία δεν είναι ούτε κάτι το φυσιολογικό ούτε έκφραση αγάπης και φροντίδας. Όσοι δεν έχουν την δύναμη να πουν “τέλος” στην βία και να απομονώσουν το άτομο που την προκαλεί, πρέπει να ζητήσουν βοήθεια από οικείους/συγγενείς ώστε να πατήσουν τα πόδια τους και να προστατέψουν τον εαυτό τους και τα μέλη της οικογένειας. Αξίζει να αναφέρουμε ότι υπάρχουν δομές του κράτους που μπορούν να προσφέρουν την απαραίτητη στήριξη.
Τα κίνητρα του να επέμβει κάποιος παρατηρητής όταν αντιλαμβάνεται ότι σε ένα σπίτι ασκείται λεκτική ή μη λεκτική βία, χάνονται όταν ο φόβος τους κυριεύει . Αλήθεια, ποιος παίρνει το ρίσκο να επέμβει και να βοηθήσει όταν υπάρχει ο κίνδυνος να βιώσει και ο ίδιος την ένταση που ήδη παρατηρεί να συμβαίνει κάπου αλλού; Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι η σιωπή των γειτόνων/ συγγενών/ γνωστών , είναι η παθητική συμμετοχή τους στο ακραίο αυτό γεγονός.
Η σιωπή μας, απλά δίνει τροφή στο “αχόρταγο τέρας” της βίας.
Μην το αφήσετε να χορτάσει, πείτε τέλος.
*Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε και στην εφημερίδα της Πάτρας “Νεολόγος” – Οκτώβριος 2021
